Aan de rand van Nijmegen doemt een gepantserd beeld op. Dit is het Domus, een veilig en warm thuis voor hen die nergens meer welkom zijn.  Voor ‘veelplegers’ waar de politie of justitie geen raad mee weet. De architectuur helpt bewoners uit de beschermende omgeving te breken en op eigen benen te staan.

Het gebouw bestaat uit drie bouwlagen en een tuin. Iedere laag telt acht bewonersruimten rondom een gemeenschappelijke woonkamer en keuken met buitenruimte. Het hele complex wordt omsloten door een doorlopende gevel van geperforeerde cortenstalen panelen. Om het Domuscomplex meer openheid te geven en de tuin lichter te maken, zijn op vier plaatsen panoramaramen in de cortenstalen schil geplaatst. Naar buiten toe is er veel bescherming, maar binnen is het gebouw juist open, licht en fris.

Cortenstaal zorgt voor verbinding tussen de functie van het gebouw en het esthetische ontwerp. Het materiaal heeft de namelijk eigenschap te oxideren, waardoor een beschermende roestlaag op het metaal ontstaat. Onder deze buitenste laag vinden we de eerste huid van het gebouw, die bestaat uit watervaste platen multiplex bedekt met Fassawall-folie. De dubbele huid staat symbool voor de bewoners van de Domus. Allemaal mensen met een ruig verleden. Aan de buitenkant gehard, maar eigenlijk heel kwetsbaar.

De huid van het Domus geeft in de dagsituatie een verroest, doorleefd en beschermd beeld. ‘s Nachts leeft en licht het gebouw op door de verticale strips met led-lampjes die rondom de hele gevel zijn geplaatst. Een analogie naar het leven van de thuis- en daklozen. Valt het duister, dan wordt ook de kwetsbaarheid zichtbaar. Oneffenheden in de folie worden als een levende huid door de perforatie zichtbaar. Tegelijk is de verlichte Domus een baken in de nacht. Om de vijf minuten verandert het licht van groen naar oranje, cyaan en magenta.